๑๓~ ...........
ครบรอบวันแม่อีกแล้วสินะ เจ็บปวดทุกครั้งที่วันนี้มาถึง
ไม่อยากออกไปเจอะเจอ ไม่อยากรับรู้ แม้กระทั่งเสียง
โทรทัศน์ และการออกไปพบผู้คน กลัวว่าความเจ็บปวด
ของฉันมันจะเพิ่มทวีคูณเพิ่มขึ้น
ฉันก็เป็นอีกคนหนึ่งที่อาย จะบอกรักแม่ และอายที่จะทำ
อะไรๆ ที่สื่อถึงความรัก แต่แล้วเมื่อฉันอยากทำมันก็สายไปเสียแล้ว
ครบรอบวันแม่ ก็เท่ากับครบรอบ 4 ปี ที่แม่ได้จากไป
แน่นอน แม่ของฉันเสียตรงกับวันแม่ พอดี
แม้กระทั่ง วันที่ 12 สิงหา 46 ฉันยังไม่ได้กราบแม่ หรือ
แม้แต่บอกว่า รัก
การที่ฉันมีชีวิตอยู่โดยที่มีแม่อยู่เคียงข้างฉัน แต่ฉันไม่เคยคิด
ถึงความสุขที่ฉันได้รับจากแม่เลย เคยเผลอคิดด้วยซ้ำว่า
ถ้าฉันอยู่ไกลๆจากแม่ ฉันคงสบายกว่านี้แน่ แล้วเป็นไงฉันก็ได้อยู่ไกลแม่
ไกลเกินกว่าที่ฉันจะเอื่อมถึง จริงจริง
มาถึง ณ ตอนนี้ตอบเลยว่าสบาย สบายกาย แต่จิตรใจฉันนี่สิ
กลับย่ำแย่ และอ่อนแอลงทุกที ทุกที น้ำตาที่ไหล
และไม่รู้ว่าจะเลิกไหลเมื่อไหร่ จนกระทั่งเดี๋ยวนี้
รู้สึกเศร้าใจ และโดดเดี่ยวทุกครั้ง เพียงแค่เห็น เพื่อนกอดแม่ของเค้า
มันคงจะอุ่นน่าดูเน๊อะกับอกของแม่ ฉันไม่ได้สัมผัสมันนานซะจนเกือบลืม
ไปแล้วว่ามันอุ่นแค่ไหน เริ่มพูดเรื่องนี้ทีไร น้ำตามันก็ไหลทุกที
เค้าว่ากันว่า ถ้าคนเราตายแล้วจะไปอยู่ที่ไหน
ถ้าเป็นเด็กก็คงตอบว่า อยู่บนฟ้านู้น ฉันเองก็ไม่ต่างจากเด็กคนหนึ่ง
ที่นั่งมองฟ้า มองดาว ว่าแม่คงอยู่บนนั้น มองแล้วมองอีก
อธิฐานแม้กระทั่ง ขอให้แม้แม่กลับคืนมา รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีวันนั้นก็ตาม
วันไหนที่นอนแล้วฝันถึงแม่ ฉันมีความสุขมาก และอยากให้แม่
อยู่เคียงข้างฉันอย่างนี้ตลอดไป วันนั้นแหละเป็นวันที่ฉัน
ไม่อยากตื่นเลยสักนิด ไม่อยากตื่นมาพบเจอกับความเป็นจริง
วันแม่วันนี้ ฉันคงทำได้แค่ บอกแม่ในใจว่า ต้ารักแม่มาก
ฉันคงทำได้แค่นี้ แค่นี้จริงจริง

ยังไงก้อสู้ต่อไปนะ
คิดว่า คุณแม่คงรอดูเราอยู่จากข้างบนนะคะ
^ ^